نگاه بعدی

من کیم؟

تو کیستی؟

او کیست؟

ما کستیم؟

شما کیستید؟

آنها کیستند؟

من همان من همیشگی هستم. تنها و زلال و خسته.

تو همان خسته تر و زلال تر از من.

او را نمیدانم چه میشود که انگار نمیشناسمش حتی با آنکه همه میشناسندش.

ما زلال و خسته پشت دربهای بزرگ با دستان سبز گره کرده بیشمار هستیم.

شما در آنسوی دور تاریکی درون انتظار محکم نشسته اید بر

آنها را هنوز هم نمشناسم و نخواهم شناخت.

آنها نیز هستند کمشار و بدرنگ ولی پر رنگ.